دفتر برگ کاهی کوچکم قرار بود نگاهدار شرح سفرهای من باشد ولی مدتهاست که به فراموشی سپرده شده است. دقیقا از همان ۱۰/۱۰/۸۷ در فرودگاه لندن که در کیف گلیمی ام جای گرفت و آخرین نوشته در ساعت ۶:۵۰ بعد از ظهر به وقت ایران در آن نوشته شده بود. ولی نوشتن متوقف نشد و حتی بسیار پرشورتر از قبل ادامه یافت. این بار در دفتری که هیچگاه برگهایش به پایان نمی رسید و هر روز برگی بر برگهای پیشین افزوده می شد. این دفتر جدید سفری بود از "درونِ من" به "برونِ من". هر چند که به علت همگانی بودنش گاه تیغ خودسانسوری بر صفحاتش نشست و نوشته هایی هیچگاه به صورت عمومی منتشر نشد و نوشته های بسیار خودمانی تر در صفحاتِ کوچکِ کاغذی پراکنده ای نوشته شدند، ولی خوانندگان دوست داشتنی ای داشت این دفتر اینترنتی که شوق نوشتن را افزون کردند و این قلم ناتوان را توان بخشیدند.

این دفتر پایان ناپذیر من "سیاه مشق (خاطرات)" نام داشت و امروز پس از نگاشتن ۲۶۲ مطلب و دریافت ۱۳۸۶ نظر برای همیشه نوشته هایش پاک شد. تا به امروز بیش از ۷۸۰۰۰ کلمه "من" نوشتم و بیش از ۱۰۰۰۰۰ کلمه گفتگو میان ما بود که اعدادی بس گرانبها و پرمعنایند برای من.

این نوشته سپاس نامه ای ست برای همه خوانندگان عزیزی که روزی دقایقی از وقتشان را به من هدیه کردند چه آنان که مرا و نوشته ام را نقد کردند و چه آنان که تایید کردند و سپاسی ست بی پایان برای دوستان عزیز وبلاگ نگارم (قلم انداز، فسانه، فوکوس پُینت، سین دخت، عموفیروز، عقاید یک دلقک، سلام بر خورشید و کافه جویبار) که مرا با این دنیای زیبای وبلاگ نگاری آشنا کردند و دری به روی دنیای هنر و ادبیات برایم گشودند. همچنین پوزش نامه ای ست برای همه دوستان وبلاگ نگاری که به من سر زدند  و میهمانم شدند ولی فرصتی دست نداد که به خانه شان سر بزنم و یا آمدم ولی پیغامی نگذاشتم. و پوزش نامه ای ست برای همه عزیزانی که پیغام گذاشتند و مجالی نبود برای پاسخ.

این نوشته همچنین "بدرودی" ست به سیاه مشقِ دوست داشتنی ام که هر دفتری روزی به پایان می رسد و "درودی" ست به دفتر قدیمی ام با صفحات کاغذی زیبایش که بار دیگر انگشتانم را به درد خواهد آورد از فشار قلم و استخوانِ بندِ اولِ انگشتِ میانی دست راست را برجسته خواهد کرد.

۲۸ شهریور ۱۳۹۰-۶:۴۵ صبحگاه (شروعی برای دفتر قدیمی در صبح زیبای ایرانی) 

۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱- ۱۰:۱۵ شامگاه (پایانی برای دفتر اینترنتی در شامگاه آرام کانادایی)